aug 04 2017

Tropische klanken aan de Caribische zee, pura vida!

Published by under Geen categorie

Maandag 31 juli
Oh, wat is het vroeg vandaag! En dat terwijl dat helemaal niet de bedoeling is geweest. We hadden een mooie rechtstreekse vlucht geboekt van Panama stad naar San José maar kregen daar een niet-rechtstreekse vlucht op een belachelijk vroeg uur voor terug. Helaas niets aan te doen dus om 03.30 uur staan we op een bijna verlaten straat in de Casco te wachten op onze Uber. Gelukkig komt hij op tijd en staan we in no time op het internationale vliegveld van Panama in te checken voor onze eerste vlucht naar El Salvador. Nu zijn we daar ook nog nooit geweest dus altijd leuk om even mee te pikken als is het maar het vliegveld. De vlucht verloopt heel voorspoedig en ook in El Salvador gaat de tijd snel voorbij. Ik vind het wel een beetje spannend en hoop dat ook onze bagage (die is doorgelabeld) zo’n voorspoedige reis heeft. We zijn opgelucht als onze twee bruine ‘zakken’ zichtbaar zijn op bagageband in San Jose. Yes! Als we door de schuifdeuren lopen, zie we Pedro van Wild Riders al staan met een bordje met daarop onze naam. Lekker, ook dat gaat goed. In een klein half uurtje tijden we met onze eigen witte Hyundai Tucson naar het kantoor van Wild Riders om het papierwerk in orde te maken. Pedro helpt ons met een handige navigatie app en geeft trots uitleg en tips over de bezienswaardigheden op onze route. Na een ‘verplichte’ stop bij de Mac Donalds (die je overigens op iedere straathoek in San José kunt vinden) gaan we eindelijk op pad. Pedro raadt ons de toeristische route aan via de ‘alpen’ van Costa Rica, volgens de navigatie 200 km rijden. Daar doe je in Nederland maximaal drie uur over toch? Nou, niet hier in Costa Rica kan ik nu uit eigen ervaring vertellen. We zijn om 12.30 uur uit San José vertrokken maar hebben de eerste 1,5 uur vastgestaan in ene enorme file in de stad. De Alpen moeten vast prachtig zijn maar door de laaghangende bewolking en de regen hebben we daar helaas niets van gezien en op enig moment wil je ook gewoon graag naar je huisje. Met nog kleine verplichte plasstop en een stop voor wat boodschappen komen we om 19.00 uur via een onverharde weg in het donker aan bij La Rana de Cahuita, ons onderkomen voor de komende drie dagen. We zijn helemaal kapot!! Er gaan nog een mango in en dan kruipen we lekker onder de wol, morgen is er weer een dag, Pura Vida!

Dinsdag 1 augustus
Als we wakker worden na een heerlijke nacht vol junglegeluiden, klettert de regen op het dak van ons huisje. Grrr, dat is niet de bedoeling! Dan nog maar een keertje omdraaien en genieten van het comfortabele bed. Om 08.30 uur worden we opnieuw wakker en is de regen veranderd in een miezerbuitje, da’s beter. We worden verwend met een royaal ontbijt bij het zwembad, rijst met bonen, toast, gebakken eitje, vers fruit en flan gemaakt van verse kokos. De kids krijgen pannenkoeken, hoe lekker is dat! Met ons buikje volgegeten relaxen we een tijdje bij het zwembad, de kids nemen een duik. Daar hebben ze al een hele week naar uitgekeken en nu is het eindelijk zover. In dit gedeelte van Costa Rica aan de Caraïbische zee gaat het leven ook ‘langzaam’ en daar hoort chillen in een hangmat absoluut bij.
Rond de lunch gaat het wel een beetje kriebelen, we trekken onze loopschoenen aan en rijden naar Nationaal Park Cahuita waar we een prachtige wandeling maken door de jungle en langs een oogverblindend ruig en leeg strand. Hier zien we de schoonheid van Costa Rica en het is pas begonnen. We spotten de eerste dieren, waaronder een wasbeertje, doodshoofdaapjes, brulapen en een kleine alligator. Onderweg komen we nauwelijks mensen tegen, dat maakt het ook zo bijzonder. Op het strand maken we van een aantal takken ‘kegels’ en bowlen we met een grote kokosnoot. We hebben de grootste pret met eigenlijk niets. Dit is zoals het altijd zou moeten zijn, zelfs de kids zijn het daar mee eens. Vol energie lopen we terug naar onze auto en rijden we terug naar ons huisje. Onderweg kopen we nog wat verse groente, Sofie & Daan willen ‘thuis’ eten wat betekent dat we weer pasta gaan koken. Geen probleem, dat kan hier prima. Sofie maakt verse guacamole als voorafje wat goed past bij ons bijzondere biertje met ‘maracuya en pitahaya’. Pura Vida!

Woensdag 2 augustus
Na opnieuw een heerlijke nacht in Cahuita, worden we wakker met een blauwe lucht en een zonnetje. Het lijkt vandaag een warme dag te worden! We laten ons weer verwennen met een ontbijten aan het zwembad en bespreken de plannen voor de dag. We willen in de richting van Puerto Viejo rijden om daar te gaan fietsen of surfen, de golven schijnen hier erg goed te zijn. Een uurtje later zitten we ingesmeerd in onze fijne bolide op weg naar het strand. Dan, uit het niets, kruipt er een luiaard over de weg. Ja hoor, onze eerste echte luiaard! We stappen uit en bekijken hoe moeizaam en langzaam het beestje over de weg kruipt. Gelukkig gaan ze in dit land met respect om met de dieren en blijft iedereen netjes wachten totdat de luiaard is overgestoken.
Puerto Viejo is een heerlijk ontspannen backpackersdorp aan het witte en zwarte zand van de Caribische zee. We stoppen bij Playa Cocles en worden vrijwel meteen aangesproken door twee relaxte mannen met de vraag of we willen leren surfen. En dat willen we! We rijden een stukje verder naar het verlaten strand van Playa Grande. Hier zijn de golven beter voor beginners en hebben we het warme strand helemaal voor onszelf. Na de eerste instructies op land, gaan Edwin, Daan & Sofie met het board het water in. Ik mag aan de kant toekijken, foto’s en filmpjes maken. Het is in Costa Rica niet verantwoord om spullen onbewaakt achter te laten in de auto of op het strand. Na een paar keer van het board af te zijn gevallen, hebben Daan en Sofie het al snel door. Edwin volgt niet veel later. Heel cool om te zien! Na ruim 1,5 uur houden we het voor gezien en gaan we terug naar Puerto Viejo, op zoek naar het bizarre restaurant (en bijna een museum) van Outback Jack. Het is een kleurrijk en fantasievol restaurant waar we genieten van lekker eten en een ijskoude smoothie die heel erg verdiend is. Daan & Edwin spelen nog een spelletje dammen met lege bierflessen en tenslotte verwennen we onszelf met een tropisch ijsje. Wat een fijne tropische (en droge) dag in Costa Rica, Pura Vida! Een fijne dag heeft ook een fijn eind nodig en dat is wat Daan & Sofie betreft absoluut een bordje Pasta Pesto. Laten we dat nou net gekocht hebben. Morgen rijden we door naar het plaatsje La Fortuna, aan de voet van de Arenal vulkaan. We hadden hier zeker nog wel even kunnen blijven maar het nieuwe avontuur lonkt. Sleep well!



Mijn locatie .

Reageren uitgeschakeld

jul 30 2017

Wonen als een local in Panama’s Casco Viejo

Published by under Geen categorie

Donderdag 27 juli
We staan erg vroeg op voor onze vlucht naar Panama stad. Gelukkig heeft Pedro een oldtimer taxi voor ons geregeld en nemen we in stijl afscheid van Havana. In het donker rijden we door de straten van deze vervallen maar toch indrukwekkende stad. We zijn ruim op tijd op het vliegveld maar dat moet ook wel want alles verloopt hier ERG langzaam, niemand lijkt haast te hebben. Nadat we door alle controleposten heen zijn, maken we onze laatste CUCs op aan een broodje. Het concept van ander geld dat geen waarde meer heeft als je uit dat land vertrokken bent, is vreemd voor Sofie en Daan. We ‘smokkelen’ een paar CUC mee, voor later. Je weet immers maar nooit of dit toeristengeld over een paar jaar nog steeds bestaat.

Met Copa Airlines (de luchtvaartmaatschappij van Panama) vliegen we in ruim twee uur naar Panama stad (het is hier overigens nog een uurtje vroeger, een tijdverschil van zeven uur tov Nederland). Als we de stad naderen, zien we de indrukwekkende skyline en de grote tankers die klaarliggen voor het Panama kanaal. Dit wereldwonder staat al een tijdje op ons verlanglijstje en we hebben heel veel zin om de sluizen in het echt te gaan bekijken. Maar eerst ‘inchecken’ in onze AirBnB. En dat blijkt niet zo gemakkelijk. Allereerst heeft onze taxichauffeur moeite met het vinden van het huisje. Na wat aanwijzigingen en heel wat gezoek, vinden we dan toch het gebouw. De verhuurster blijkt echter uit het land en de schoonmaakster is in geen velden of wegen te bekennen. Wat nu? Tja, ook dit maakt onderdeel uit van reizen, zo leggen we de kinderen uit. Toch zijn we in ons hoofd al bezig met een back-up plan. We besluiten ergens wat te gaan drinken (gelukkig in een cafeetje met WiFi want daar kun je als tieners toch eigenlijk niet meer zonder) en daarna terug te gaan naar het huisje. Dit plan werkt en een paar uur later zijn we helemaal gesetteld in onze casa aan het eind van Casco Viejo, de oude wijk van Panama stad. Volgens de verhuurster moeten we vooral niet verder buiten de Casco lopen omdat het daar niet veilig is voor toeristen. Wij kijken vanaf ons balkon uit op twee houten huizen waar het echte leven zich vooral op straat afspeelt. Een TV is niet nodig, het entertainment speelt zich voor onze neus af op straat. Na deze toch wel zware reisdag besluiten we in ons huisje te eten, Edwin maakt een overheerlijke spaghetti en de kids zijn vastgeplakt aan de iPad. Met een goed boek kruipen we vroeg onder de wol. Slaap lekker!

Vrijdag 28 juli
Vandaag start officieel als een baaldag! Sofie en ik hebben allebei erg veel last van onze maag en darmen (misschien nog een restantje Havana hoewel we erg hebben opgelet met het eten). We ontbijten met geroosterd brood en een gebakken eitje in ons huisje, best fijn om niet altijd naar een restaurant te moeten. Trouwens ook fijn voor onze portemonnaie want het is ook in Panama echt heel erg duur. Het officiële betaalmiddel hier is de dollar en ze weten behoorlijke prijzen te rekenen. Dan maar af en toe zelf een maaltijd maken, ook net zo gezellig. We besluiten de Casco Viejo te gaan bekijken en slenteren door de straten van de oude stad. De tegenstellingen zijn groot, vervallen huisjes staan tussen prachtig opgeknapte historische gebouwen met mooie restaurants en winkels. Overdag bijna uitgestorven maar ’s avonds komt het tot leven. ’s Middags brengen we door in de casa. Lekker dicht bij het toilet ;-)
Als onze magen wat tot rust zijn gekomen, hebben we toch wel zin gekregen om er nog even opuit te trekken. We eten bij Taco’s de Neta, een intiem Mexicaans restaurantje met overheerlijke taco’s en empanadas. Een fijne afsluiting van een gekke dag. Morgen kunnen we hopelijk op stap zonder ieder half uur een toilet te moeten bezoeken. De sluizen van het Panama kanaal staan op het programma en daar hebben we heel veel zin in!

Zaterdag 29 juli
Na opnieuw een heerlijk ontbijt van masterchef Edwin, maken we ons klaar om naar het Panamakanaal te gaan. We laten de taxi’s voor wat ze zijn (namelijk erg duur en niet altijd even vriendelijk) en ‘bestellen’ een Uber die niet veel later netjes voor de deur staat. De Miraflores sluizen (de oude sluizen) liggen op nog geen 20 minuten rijden van ons huisje en als we net voor 09.00 uur aankomen is het al ontzettend druk. Het kaartje geeft toegang tot het viewing platform van de sluizen, de bioscoop en het museum, allemaal uiteraard over het ontstaan, de bouw en de werking van de sluizen. We hebben geluk want we zien meteen al een schip in de sluizen, erg indrukwekkend om te zien dat zo’n schip in ongeveer 20 minuten via een drietal sluizen meters omhoog wordt gebracht om zijn reis verder voort te kunnen zetten richting de Caribische zee. Na de film begrijpen we ook beter waarom er zoveel Amerikaanse invloeden zijn terug te vinden in Panama. De Amerikanen hebben geholpen bij het afbouwen van het kanaal in ruil voor een stuk zeggenschap over het land. Gelukkig werd Panama in de jaren 70 volledig onafhankelijk maar de dollar is gebleven.

Met alle aarde die uit het kanaal is geschept, zijn drie kunstmatige eilandjes aangelegd (Amador Causeway) die via een weg met elkaar verbonden zijn. Die willen we ook wel even zien en bovendien hebben we zin in wat beweging. We nemen opnieuw een Uber en laten ons afzetten op het middelste eiland met een prachtig uitzicht op de skyline van Panama stad. We besluiten en familiefiets te huren (tja, we blijven toch Nederlanders, een vakantie zonder fietsen kan eigenlijk niet) en de omgeving per fiets te verkennen. Ondanks dat de zon niet schijnt, is het toch behoorlijk warm en blijkt het fietsen toch vrij zwaar te zijn). Na een uurtje houden we het voor gezien en gaan we lunchen. De veelal gefrituurde tapas vallen een beetje tegen maar onze maag is goed gevuld voor de wandeling naar het eerste eilandje waar wel een heel bijzonder en kleurrijk gebouw op te vinden is. Het blijkt het Biomuseo te zijn, ontworpen door de beroemde ontwerper Frank Gehry (oa bekend van het Guggenheim museum in Bilbao). Vanaf hier gaan we opnieuw per Uber, terug naar ‘onze’ Casco Viejo waar we de kids trakteren op een zelfgemaakte frozen yoghurt, compleet met smarties en andere versiersels. Gewoon, zonder ‘gekke’ dingen Mam. En dat snap ik maar al te goed!
’s Avonds eten we op de binnenplaats van Casco, een gezellig pizzatentje. De kids zijn opgelucht, gewoon normaal eten. Daar doen we het voor!

Zondag 30 juli
Onze laatste dag in Panama is is aangebroken, we gaan het opnieuw lekker rustig aandoen vandaag. Morgen hebben we een lange reisdag voor de boeg, via San Salvador naar San José, Costa Rica. Van de stad hebben we nu wel voldoende gezien, we hebben zin in natuur, rust, een tropische tuin en een heerlijk zwembad.
We besluiten Ancon Hill op te lopen, een kleine berg midden in Panama stad. De wandeling is niet lang maar loopt wel door een tropisch regenwoud. Onderweg hebben we prachtige uitzichten over het Panamakanaal, de stad en de Casco Viejo. Hoewel het pas 09.00 uur is als we de wandeling beginnen, is het echt al weer ontzettend warm. Ben benieuwd of we hier echt aan kunnen wennen. Aan de voet van Ancon Hill ligt het kleine openlucht museum Mi Pueblito met replica’s van huisjes uit heel Panama. Eerlijk is eerlijk, een beetje vergane glorie is het wel. We maken toch even het rondje, zien onze eerste luiaard verscholen achter de gevel van een van de huisjes en schieten een paar kiekjes. Tijd om terug te gaan naar Casco Viejo en te genieten van een heerlijk verkoelend drankje in een van de mooi gestelde cafeetjes. De middag gebruiken we om onze spullen te wassen, de tassen in te pakken en uiteraard lekker even ‘op digitaal’ te gaan terwijl de tropische regen tegen de voorgevel van ons huisje aanslaat. Dus dit zijn die tropische regenbuien van Centraal Amerika, blij dat we binnen zitten. Aan het eind van de middag komen Jens (een vriendje van Daan), Heleen en Jürgen, zij beginnen hun vakantie in Panama. Gezellig even samen uit eten en aan de borrel voordat wij weer het vliegtuig in stappen. Tot snel, tot in Costa Rica!

Reageren uitgeschakeld

jul 28 2017

Oldtimers, sigaren en Buena Vista Social Club in Havana

Published by under Reizen

Zondag 23 juli
Vandaag gaat onze reis echt beginnen, we vliegen naar Havana. Deze stad staat al een hele tijd op ons verlanglijstje en we hebben mazzel dat de vlucht naar Panama-stad een tussenstop maakt in Havana. En laten we daar nu eens gebruik van maken!

Om 07.00 uur worden we opgehaald door Alexander. We zijn vroeg op Schiphol want we willen het risico niet lopen dat we onze vlucht missen door alle problemen op onze nationale luchthaven.

En het loopt heerlijk gesmeerd! Nog geen uurtje later hebben we alle controles gehad en kunnen we aan een heerlijk ontbijt. Schiphol heeft het deze periode goed op orde. We boarden op tijd en hebben fijne stoelen op de babyrij, met dank aan Dorine die deze fantastische stoelen voor ons heeft geregeld. Daan en Sofie gaan meteen aan de slag met het entertainment systeem en zoeken alvast alle films uit die zij graag willen zien. Baby Boss staat boven aan het lijstje. De vlucht naar Havana verloopt vlekkeloos en we komen op tijd aan in een hele andere wereld genaamd Cuba. Het lijkt echt of de tijd hier stil heeft gestaan en dat begint al op het vliegveld. Met zwaar verouderde apparatuur wordt alle bagage gecontroleerd en gaan we door de douane met ons handgeschreven visum. Tegen de tijd dat we alle stappen hebben doorlopen ligt onze bagage al lang en breed op ons te wachten. Maar….in dit land moet je geen haast hebben en dat hebben we ook niet. We vermijden de lange rij wachtenden voor het wisselkantoor en besluiten de gok te nemen en geld uit een automaat te pinnen. Geen Amerikaanse kaarten, dat is niet toegestaan in dit land. Niet veel later rollen de CUCs (het geld speciaal voor de toeristen in Cuba) uit de machine. We zijn er klaar voor! Een taxi is snel gevonden (blij dat we wat onderzoek vooraf hebben gedaan zodat we een beetje beeld hebben van de prijzen) en een half uur later zet een “normale” gele taxi ons af in de buurt van ons huisje in de Casco Viejo (de oude wijk) van la Habana. Het laatste stukje moeten we lopen want het plein waaraan wij logeren (midden in de stad) is autovrij. En het is warm!! Gelukkig komt Pedro (de housekeeper) ons al tegemoet en brengt ons naar onze casa. Het huisje ligt aan de binnenplaats van een sfeervol restaurant en telt twee etages. De kids slapen beneden en wij hebben onze slaapkamer boven. Hier kunnen we het zeker wel vier nachten uithouden. We doen luchtige kleding aan en gaan nog even op stap voor een drankje en een hapje. We houden het nog een uurtje of twee vol en gaan dan slapen, voor ons is het 01.00 uur ’s nachts. Het avontuur is echt begonnen!!

Maandag 24 juli
We hebben allemaal heerlijk geslapen in Casa Zule en gelukkig lijkt de jetlag mee te vallen. Rond 06.00 uur wordt het licht en als Café Bohemian onder ons open gaat, gaan we lekker ontbijten. De koffie is heerlijk, de sapjes vers en de kaas om je vingers bij af te likken. We realiseren ons nu echt dat de vakantie is begonnen maar het voelt nog wel een beetje onwennig. Daan opent het familieberaad en wil meteen naar het strand. Onze voorkeur gaat echter uit naar het ontdekken van de oude stad Havana en na enige overtuiging spreken we af morgen naar het strand te gaan en vandaag door de oude straten van Havana te wandelen. Dat blijkt een regelrechte cultuurshock! Achter de mooie gerestaureerde pleintjes liggen de echte straten van Havana, waar soms alleen nog de gevels van overeind staan maar waar de mensen toch echt in lijken te wonen. De winkels (voor zover je over een winkel kan spreken) zijn bijzonder, soms liggen er maar een paar producten op de schappen waar lange rijen mensen op staan te wachten. De wegen zijn slecht en er is weinig verkeer. En ja, er rijden hier echt heel veel prachtige oude Amerikaanse klassiekers, afgewisseld met fietstaxi’s en cocotaxi’s (een tuk tuk Cubaanse stijl). Het leven speelt zich af op straat en dat is bijzonder om te zien. De kids zijn onder de indruk en misschien ook wel een beetje geïntimideerd door wat ze allemaal zien en ervaren. Door de warmte stinkt het straatafval behoorlijk en dat helpt niet mee. We maken een wandeling door de stad en zien prachtige gebouwen. We delen onze eerste ballonnen uit die enthousiast door de kinderen in ontvangst worden genomen en vallen van de ene verbazing in de andere. De Cubaanse muziek horen we in iedere straat waar we lopen. Het is een feest om naar te luisteren. Daan laat zich verleiden tot een zakje verse Churros en wij besluiten te lunchen in een westers uitziend restaurant. Want dat is ook Havana. In de middag houden de kinderen siësta en trotseren Edwin en ik onze eerste regen- en onweersbui, op zoek naar de plek waar we het best een ritje met een oldtimer kunnen regelen. Bij het Capitolio hebben we ze voor het uitzoeken en dat is niet ver van onze casa. We verkennen de stad nog een beetje en gaan dan terug naar de kids en nemen ze mee op een nieuw avontuur, een ritje in een gouden Ford cabrio uit 1951. Hoe cool is dat! We rijden langs verschillende bezienswaardigheden, bekijken wat oud oorlogsmaterieel en hebben vanaf het Christusbeeld een mooi uitzicht pover de stad. Onze chauffeur zet een toepasselijk muziekje op en we hebben onmiddellijk beeld van hoe het hier vroeger moet zijn geweest.
Na ons ritje genieten we van een heerlijke Mojito (want die MOET je drinken als je in Cuba bent), vis en kip met rijst. In het donker lopen we terug naar onze Casa. Havana heeft ons verward, mooi? Mwah…bijzonder? Zeker.

Dinsdag 25 juli
Vandaag gaat Daan zijn wens in vervulling, we gaan naar het strand in de buurt van la Habana. Na het ontbijt vinden we een mintgroene Chevrolet uit 1949, die ons voor CUC 15 naar het strand van Playa del Este brengt. Stel je even voor; een wit strand van nog geen vier meter breed, azuurblauwe zee en heeeeel veel Cubanen die hier op het strand genieten van hun welverdiende vakantie onder het genot van veel eten en nog meer drinken. Daar zitten wij als kaaskopjes uit Aalsmeer gewoon tussen. Sofie en Daan zijn een echte bezienswaardigheid en maken al snel weer vrienden. De taal is maar een kleine barrière, de bal en de duikbrillen maken het contact gemakkelijker. De nieuwe vriendinnen van Sofie verwennen ons met heerlijke lychees en mango’s en wij delen op onze beurt koekjes en pennen uit. We verbazen ons om alles wat we om ons heen zien gebeuren en niet in de laatste plaats over de grote hoeveelheden alcohol die de mensen drinken. En wij zitten braaf aan onze fles water! Aan het eind van de middag houden we het voor gezien. Onze Nederlandse huid is niet gewend aan zoveel zonnestralen in een keer. Een witte Lada van 25 jaar oud (zonder werkende snelheidsmeter en toerenteller!!) brengt ons terug naar Havana. Alles rammelt en we moeten de deur met ‘geweld’ dichttrekken. En toch heeft het wel wat.
Onze casa is heerlijk koel en we zijn blij dat we even aan de hitte en zon kunnen ontsnappen. In Nederland leek het weer zo wisselvallig met veel regen, hier merken we daar niets van. Aan het begin van de avond lopen we naar een paladar die goed staat aangeschreven. Het eten moeten we hier echt proberen! Het is niet gelogen, erg lekker en niet duur. In de binnenstad zijn de prijzen voor toeristen behoorlijk hoog, vergelijkbaar met de prijzen in Amsterdam. Kom je daarbuiten, dan is het goed betaalbaar al zijn wij met de CUC toch nog steeds veel meer kwijt dan de Cubaan met zijn CUP.
Na het eten kiezen we voor een roze cabrio, deze stond nog op het verlanglijstje van Daan. We rijden naar het Castillo de San Carlos de la Cabana, een van de prachtig gerestaureerde forten waar iedere avond om klokslag 21.00 uur een kanon wordt afgeschoten. Vroeger was dit het teken dat alle stadspoorten gesloten moesten worden om Havana te beschermen tegen de vijand. Deze traditie heeft de stad in ere hersteld, leuk om mee te maken. In het donker gaan we terug naar onze casa. Dag twee in Havana, opnieuw een dag vol indrukken. Slaap lekker!

Woensdag 26 juli
Van de jetlag hebben we steeds minder last, we worden pas rond de klok van 07.30 uur wakker. Top! Café Bohemia is inmiddels onze vaste ontbijtstek geworden, we verheugen ons op de verse fruitshake, de heerlijke cappuccino, het verse brood en gebakken eitje. Vandaag moeten we ons even ‘aanzetten’, de lucht is blauw, de zon schijnt en het is opnieuw ontzettend warm. We besluiten naar de Chinese wijk te gaan om daar wat dingen te bekijken maar deze wijk voelt minder prettig. We nemen een taxi naar het kunstenaarsstraatje Callejon de Hamel, nemen een heerlijk koud drankje en gaan terug naar het inmiddels zeer bekende Plaza Viejo. Aan het plein ligt een sfeervol restaurant op de eerste etage waar we lekker gaan lunchen en het leven op het plein onder ons bekijken. Daarna houden we een siësta, want oh, wat is het weer warm zeg!!
Aan het eind van de middag nemen we de cocotaxi over de Malecon naar Hotel National, een begrip in Cuba. Hier moet je gewoon geweest zijn als je in Havana bent. Het hotel ademt vergane glorie maar dat mag de pret niet drukken. Op de plek waar oa Winston Churchill zijn sigaren rookte, nemen wij een drankje en kijken uit over de oceaan. Nu hebben we echt alles we gezien en gedaan!
Op onze laatste avond in Havana kiezen de kinderen voor een echt traditioneel Cubaans gerecht, de overheerlijke pasta pesto. Edwin en ik nemen er een overheerlijke gin tonic en pina colada bij. Morgen staan we vroeg op, we vliegen een nieuw avontuur tegemoet in Panama!



Mijn locatie .

Reageren uitgeschakeld

jul 15 2017

We zijn klaar voor nieuwe avonturen in Costa Rica!

Published by under Geen categorie

Nog een weekje en dan is het zover, we gaan weer een prachtige reis maken met als einddoel het prachtige Costa Rica. Maar voordat we daar aankomen ontdekken we twee andere bijzondere wereldsteden, namelijk Havana en Panama Stad. Havana, de hoofdstad van Cuba, staat al een hele tijd op ons wensenlijstje. Wat een geluk hebben we als ons vliegtuig naar Panama een tussenlanding maakt in Havana. Daar gaan we gebruik van maken! Volg vanaf 20 juli onze avonturen in Midden Amerika.

Edwin, Esther, Sofie & Daan

Mijn locatie .

Reageren uitgeschakeld

« Prev - Next »