Archive for the 'Geen categorie' Category

aug 16 2017

Slangen, kikkers, toekans en walvissen

Published by under Geen categorie

Zaterdag 12 augustus
Wat hebben we allemaal lekker geslapen in de Posada Jungle Lodge maar door het licht en misschien ook de geluiden uit de jungle zijn we allemaal weer vroeg wakker. We zijn op tijd om nog even te ontbijten voordat we worden opgehaald door onze gids. Om 08.00 uur precies meldt Andre zich, een enthousiaste en waarschijnlijk op Amerikanen gerichte gids want het is allemaal ‘great’ en ‘fantastic’. We hebben mazzel dat hij de kaartjes voor het nationaal park al gekocht heeft want de rij voor het ticket office is superlang. In dit park werken de gidsen veel samen wat maakt dat we vrijwel meteen door de verrekijker staan te kijken naar een leguaan op het dak van ONS hotel! Andre weet erg veel te vertellen over de flora en fauna van het park en al pratend werken we ons door de hordes mensen heen. Iedere paar meter staan we wel stil omdat er iets te zien is. We zien twee kikkers (en ja hoor, gelukkig ook de beroemde groene kikker maar helaas zonder rode ogen want die zie je alleen in het donker), een luiaardbaby, een hele grote slang, verschillende spinnen, twee toekans, kleurige insecten en leguanen in verschillende kleuren. Na 2,5 uur slenteren komen we aan bij het strand waar we worden opgewacht door nieuwsgierige aapjes en wasbeertjes. Het is erg warm en we hebben zin in een frisse duik. Edwin & ik houden om de beurt de wacht bij onze spullen, de wasbeertjes zijn zo brutaal dat ze zelfs de rits van de tas openmaken op zoek naar eten. Sofie en Daan gaan aan de slag met een zandkasteel waar ze vol passie aan werken. Dan vallen de eerste regendruppels (shi…wel heel erg vroeg vandaag) en niet veel later komt het water met bakken uit de lucht. Ondanks de poncho’s komen we toch behoorlijk nat aan bij ons hotel. Hoe fijn is een warme douche dan! Ook vandaag blijft het de hele middag regenen. Met de auto rijden we naar El Avion, een oude bommenwerper die is omgebouwd tot een restaurant. Echt aangenaam is het daar ook niet, de wind blaast de fijne regen door het hele restaurant. We gaan terug naar onze kamer om te chillen. In dit land is bijna alles buiten, als het regent is er niet zo veel te doen. Nah ja, morgen weer een dag, Pura Vida!

Zondag 13 augustus
Vandaag rijden we door naar onze laatste ‘echte’ bestemming in Costa Rica, Dominical. We worden wakker met een zonnetje, fingers crossed dat het vandaag droog blijft! Van de eigenaar van het hotel horen we dar de regen van gisteren echt heel bijzonder is, meestal regent het niet zo vroeg en niet zo lang. Het is het gevolg van een tropische storm. Maken we dat ook een keertje mee. Maar nu is het droog en schijnt de zon. In ons ‘straatje’ gaan we nog even winkelen, waarschijnlijk zijn dit de laatste stalletjes die we tegenkomen op deze reis. Sofie koopt een armband en oorbelletjes, wij kopen twee beeldjes van toekans. Onze volgende stop is de Zip Coaster waar de kids twee verschillende thrills doen. Ze beginnen met een soort fiets met motor aan een kabel waarbij ze nog vrij rustig door de jungle glijden. Daarna is het spannender en glijden ze langs een kabel met allemaal bochten in sneltreinvaart naar beneden. Er zit voldoende adrenaline in voor het korte ritje naar Dominical. Onderweg luisteren we ademloos naar een heel spannend luisterboek. De ritjes duren zo een stuk korter, al is het maar gevoelsmatig. Langs deze weg is overigens niet veel te zien, het zijn voornamelijk palmplantages, Rond 11.00 uur komen we aan in Dominical, nog te vroeg om naar ons nieuwe onderkomen te gaan. We verkennen het stukje met restaurantjes vlak achter het strand, het ziet er heel erg ontspannen uit met veel surfshops. Daan z’n ogen beginnen te glimmen! We nemen wat lekkers te eten en te drinken en maken een plan de campagne. Hoe leuk zou het zijn als de kids hier nog een keertje kunnen surfen! We hebben geluk want om 13.00 uur is het laag water en veilig genoeg voor beginnende surfers. Zullen we nog een keer? Ja! Daan, Sofie en Edwin gaan samen met twee surfleraren dit keer de golven van de Pacific verkennen en die zijn soms behoorlijk heftig! Maar wat een natuurtalenten zijn het! Ze hebben niet veel hulp nodig en staan bijna meteen weer op het board, da’s echt cool om te zien. Ik mag de bagage bewaken en de foto’s maken. En trots zijn natuurlijk! Als het vloed wordt en de golven te hoog worden, is het tijd om naar ons huisje te gaan. We worden hartelijk ontvangen door Luke en zijn gezin die hier drie huisjes runnen. Ons huis heeft een buitenkeuken, een grote veranda, drie slaapplekken en twee badkamers en kijkt uit over de jungle met in de verte de oceaan. Wat een fijn plekje! Sofie en Daan gaan meteen aan de slag met het maken van verse guacamole en niet veel later genieten we van een hapje en een koud biertje met een prachtig uitzicht (en het is nog steeds droog!!). Als het donker wordt, komt de jungle tot leven. We horen geluiden, zien insecten en een grote kikker zit naast ons op de veranda. We gaan vroeg naar bed, dit huis heeft geen gordijnen maar alleen ramen aan alle kanten om van het uitzicht te genieten. Dat betekent waarschijnlijk dat we allemaal wakker zijn als de zon opkomt. Maak niks uit, Pura Vida!!

Maandag 14 augustus
Ondanks alle geluiden uit de jungle hebben we opnieuw allemaal fijn geslapen, Daan in zijn ‘hoogslaper’ en Sofie achter het gordijn. Edwin & ik kunnen genieten van het mooiste uitzicht ever, zover we kunnen kijken jungle en een glimp van de oceaan. En dat allemaal gewoon vanuit je bed!!! Vandaag willen we naar Marino Ballena National Park in Uvita waar we met een beetje geluk walvissen kunnen zien. Een beetje zenuwachtig ben ik wel wat we worden (met uitzondering van Edwin) allemaal snel zeeziek. Als we aankomen in Uvita hebben we niet lang de tijd om na te denken. We worden geattendeerd op een tour met een boot die op het punt staat te vertrekken, de meeste bootjes zijn al weg. We besluiten om mee te gaan en rennen acht de eigenaar aan naar het strand waar de boot met alle andere toeristen al ligt te wachten in een pittige branding. Dit worden een paar heftige uurtjes . Onze boot heeft behoorlijk veel Pk’s en dat is ook wel nodig om de golven door te kunnen. We varen een heel eind uit de kust en blijven dan even dobberen om een zeeschildpad te bekijken. Op dat moment begint mijn maag te protesteren. Ik neem nog een reistabletje maar het kwaad is al geschiet. Vlak voordat we de walvissen voor de eerste keer zien, hang ik al overboord. Het lucht iets op en ik kan even genieten van een moeder en haar jong die af en toe naar de oppervlakte komen voor een hap lucht. Het zijn enorme beesten die juist in deze periode de warme wateren rond Costa Rica opzoeken om te bevallen en de baby groot te brengen. De moeder kan zo’n 16 meter groot worden, wat een joekels! Maar we moeten geduldig zijn en blijven met ons bootje dobberen op een behoorlijk ruige oceaan en ook Daan en Sofie moeten overgeven. We hebben geluk dat we walvissen hebben kunnen spotten maar wel veel pech omdat we echt allemaal misselijk zijn! Ik heb in totaal drie keer overboord gehangen en oh, wat was ik blij toen ik weer vaste grond onder mijn voeten voelde!!! We maken een pitstop bij de supermarkt op weg naar ons huisje waar Edwin weer een heerlijke lunch met vers fruit voor ons maakt. We chillen en genieten opnieuw van het mooie uitzicht. ’s Avonds besluiten we naar Dominical Playa te rijden en daar fusion Thais te gaan eten. Gewoon omdat het kan! Morgen rijden we terug naar San Jose, waar ons Costa Rica avontuur ruim twee weken geleden is begonnen.

 



Mijn locatie .

Reageren uitgeschakeld

aug 13 2017

Op de koffieboerderij bij Hermida

Published by under Geen categorie

Dinsdag 8 augustus
Zo gezegd, zo gedaan. We ‘slapen uit’ en gaan laat ontbijten. Het zonnetje schijnt en de papegaai kletst er lustig op los. Pura Vida! De weg naar Monteverde is deels onverhard en volgens de berichten op internet kun je wel eens een tijdje doen over een ritje van ruim 100 kilometer. Toch valt het ons heel erg mee. Okay, de laatste 20 kilometers zijn over een onverharde weg waar we niet al te hard kunnen rijden maar de gaten vallen mee en de uitzichten maken het gehobbel meer dan waard. Rond de lunch komen we aan op de koffieboerderij van Hermida. Ons ‘Coffeehouse’ is een heel basic huisje met golfplaten op het dak en de basisvoorzieningen. Daarentegen ligt het helemaal vrij in de natuur met limoenbomen, avocadobomen, koffiestruiken en nog heel veel meer fruit en groente om ons heen. We worden hartelijk welkom geheten door de vrouw des huizes die ons meteen verse eieren, koffie en fruit meegeeft voor in ons huisje. Toch moeten we wel even slikken, dit huisje is zooooo basic. Na de lunch en een korte siësta, rijden we richting Santa Elena, het toeristische middelpunt van deze regio. Hier zitten veel winkeltjes, restaurantjes en kantoortjes waar je tours kunt boeken. Via internet hebben we een reservering gemaakt voor een wandeling met gids in een klein nationaal park, Curi-Cancha. De nevelwouden van Monteverde schijnen zo vol te zijn, dat je nauwelijks nog vogels kunt zien. Dit lijkt ons een beter optie. Ook moeten we wat was laten doen en dat kan hier gelukkig ook. We nemen een lekker drankje in een bijzonder restaurant dat in een boom is gebouwd en gaan daarna terug naar ons Coffeehouse. We lopen een rondje over de boerderij en krijgen uitleg van Hermida over de verschillende groentes. De temperatuur ligt hier een stuk lager en we krijgen zelfs een deken mee omdat het ’s nachts wel eens koud zou kunnen worden. In ons huisje heeft Sofie inmiddels een heerlijke guacamole gemaakt en doet Daan de voorbereidingen voor de pasta pesto (spaghetti en een potje pesto is gelukkig in Costa Rica niet moeilijk te vinden). We eindigen de avond met een aantal fanatieke potjes Ligretto. Morgen opnieuw vroeg op, we worden om 08.00 uur verwacht in Curi-Cancha.

Woensdag 9 augustus
De wekker gaat opnieuw vroeg maar wij zijn al even wakker van het gekraai van de haan. Van de spullen van de boerderij maakt Edwin een lekker ontbijt en niet veel later zitten we in de auto op weg naar Curi-Cancha. Samen met een ander Nederlands gezin gaan we met gids Christian op zoek naar de vogels van het nevelwoud. We hebben meteen geluk en rennen een paar meter om via de verrekijker te kijken naar een van de symbolen van Costa Rica, een toekan met een veelkleurige snavel. Blijkbaar best bijzonder dat we deze toekan hier zien want meestal zit deze vogel veel lager in het regenwoud. Vol optimisme lopen we verder terwijl Christian honderduit vertelt over het nevelwoud en zijn vogels. We hopen hier de zeer zeldzame Quetzal te zien en we hebben geluk! We zien een jonge Quetzal en niet veel later ook zijn vader. Hoe cool is dat! Ook laat Christian ons nog een groene toekan, een groene giftige slang en een specht zien en struiken we bijna over een grote cavia, familie van de capibara. Rondom de bloemen en struiken fladderen kleurrijke vlinders en kolibri’s. Het is tegenwoordig vrij makkelijk om met een iPhone foto’s te maken door een verrekijker en Christian blijkt daar erg handig in te zijn. Fijn want hierdoor hebben we een paar mooie fotootjes van deze speciale dieren die we uitwisselen met het andere Nederlandse gezin. Na afloop drinken we samen koffie met een heerlijke brownie en wisselen we reiservaringen van Costa Rica uit. In de middag bezoeken we een kunstmatig aangelegde vleermuisgrot waar we meer leren over de vleermuis en zijn gewoonten. In de grot is het dag en nachtritme van deze bijzondere dieren omgewisseld waardoor we kunnen kijken hoe deze sociale diertjes leven en eten. Daarbij krijgen we uitleg van een inspireerde dame die ons alle wist-je-datjes over vleermuizen vertelt. Helaas begint het dan te regenen en onweren. We waren van plan nog een night tour door de jungle te maken maar als het onweert, zijn de nachtdieren moeilijk te spotten. We besluiten een dagje eerder te vertrekken uit Monteverde richting de pacific coast. De tours in Monteverde spreken ons niet zo erg aan en we verlangen naar een iets luxere accommodatie, hoe leuk deze ervaring ook is. Samen met de kids zoeken we op Booking naar een leuk alternatief. Morgen opnieuw naar zee, zin in!

Donderdag 10 augustus
We worden heel vroeg wakker van de haan, de kippen en het daglicht. Aan donkere gordijnen doen ze niet in Coast Rica. Edwin maakt een heerlijke fruitshake van het restant fruit van Hermida en vult voor allemaal een schaaltje yoghurt. Als alle spullen opnieuw zijn ingepakt, is het tijd om afscheid te nemen van de boerderij en van Hermida. Een beetje verrast is ze wel dat we een dagje eerder weggaan maar als we uitleggen dat de kids heel graag naar het strand willen gaan, geeft ze ons enthousiast tips over de route. We kunnen uiteraard niet weggaan zonder een kilo koffiebonen van de boerderij te kopen en krijgen daar ongevraagd en enthousiast een hele uitleg van het koffiebonen proces bij. Heel knap om te zien hoe Hermida dit hele terrein in haar eentje runt.
Tegen 09.15 uur stappen we de auto in en rijden we de slechte hobbelige en niet geasfalteerde weg naar de kust. Als we bij ‘highway 1’ aankomen, zijn we bijna allemaal een beetje misselijk en toe aan een pauze bij het macadamia café waar ze heerlijke koffie, koekjes en taartjes verkopen. Het eten in Costa Rica is veel beter dan ik van tevoren gedacht had. Ook de temperatuur is een stuk hoger als in Monteverde en het zonnetje schijnt. Lekker! We smaken nog een pitstop bij de Tarcoles rivier waar enorme krokodillen onder de brug liggen te zonnen. Dichtbij begint het te donderen en de regen kan ieder moment naar beneden vallen. Ons hotel voor een nachtje ligt in Esterillos Este, iets voorbij het hele toeristische Jaco. Alma de Pacifico hotel heeft prachtige gekleurde villa’s in een tropische tuin met maar liefst twee zwembaden en ook nog eens direct aan het zwarte strand gelegen. De kids zijn super enthousiast over ons huisje met buitendouche en over de zwembaden en liggen niet veel later in het warme water. De rest van de middag brengen we door aan het zwembad, het blijft gelukkig lang droog. ’s Avonds besluiten we naar Jaco te rijden en daar wat te eten. We komen terecht bij de Green Room waar we onder het genot van een heerlijke mojito superlekker eten. Wat een lekker ontspannen dagje. Morgen meer!

Vrijdag 11 augustus
We worden ontspannen wakker na een goede nacht. De bedden zijn overheerlijk, de kamer koel. Wel even iets anders dan de boerderij van Hermida. Sofie en Daan duiken meteen het zwembad in, wij gaan alvast richting het ontbijt. Vandaag staan er een desayuno tipico op de kaart, een typisch gerecht uit de regio. Met het uitzicht over het bijna verlaten straat van de Pacific genieten we van ons ontbijt. Daarna maken we met z’n allen een strandwandeling, kijken naar de slakken en zoeken schelpjes. Om 12.00 uur moeten we uitchecken maar niet voordat de kids voor de allerlaatste keer hun ‘show’ in het zwembad laten zien. Het ritje naar Manuel Antonio is kort, in een uurtje rijden we het meest bezochte plaatsje van Costa Rica binnen. Ons hotel, la Posada, ligt direct naast de ingang van het nationaal park. In de tuin ligt een klein zwembad en meteen maken we kennis met de dieren van het park. Naast het zwembad zit een grote leguaan en nier veel later komt er een nieuwsgierig hert dat maar al te graag een paar blokjes papaya aanneemt van Sofie en Daan. We boeken een gids voor zaterdagochtend die ons hopelijk veel dieren laat zien. Helaas vallen de druppels vandaag vroeg maar voor de kids geen probleem want in het zwembad wordt je toch nat ;-) Wij hebben tijd om ons boek uit te lezen.

 

Mijn locatie .

Reageren uitgeschakeld

aug 08 2017

Stromende bronnen en ruige rivieren in Guanacaste

Published by under Geen categorie

Zaterdag 5 augustus
De zon staat hoog aan de hemel, een mooie dag om opnieuw in de auto te stappen, nog verder richting het noorden van Costa Rica. Maar niet voordat we genieten van een lekker ontbijt met vers fruit, muesli en yoghurt. En natuurlijk die heerlijke koffie. Tegen 10.00 uur hebben we alles ingeladen en rijden we via een slingerige weg langs het meer van Arenal. Het heeft die nacht behoorlijk hard geregend en dat is te zien aan de hoeveelheid modder, takken en bomen op de weg. Gelukkig kunnen we doorrijden, al is het voorzichtig. We pauzeren bij een Duits restaurantje voor een kop koffie en een kaffeekuechen. Mmmm, lekker! Daarna rijden we door naar onze eerste stop, de poema & panteropvang Las Pumas. Hier worden dieren opgevangen en verzorgd die in het regenwoud als klein welpje worden gevonden. De dieren zijn prachtig, hun verhalen verdrietig. Door dit opvangtehuis te bezoeken, doen we een bijdrage aan het onderhoud en bestaan. Als we Las Pumas verlaten, rijden we vrijwel meteen op de snelweg die door heel midden en zuid Amerika gaat. Hier kunnen we kilometers maken dus hebben we ook nog tijd voor een korte stop bij een waterval onderweg. Het blijkt een juweeltje te zijn waar je prima kunt zwemmen. Met het gerommel van onweer al in de verte, springen Daan, Sofie en Edwin het water in. Niet veel later begint het keihard te regenen. Tijd om terug te gaan naar de auto en de laatste kilometers naar onze B&B Aroma de Campo af te leggen. De hacienda van Charlie is gemakkelijk te vinden. We hebben een gezellige gastheer, een prachtige tuin met een natuurzwembad, een papegaai op de veranda en voor de kids een stapelbed. Wat wil je nog meer? Iedere avond wordt er een driegangenmenu gekookt en eet iedereen gezamenlijk aan een grote tafel op de veranda. De porties zijn enorm met heel veel groente en de smaak is echt fantastisch. Daan heeft spijt dat hij maar voor een ‘halve’ maaltijd is gegaan en dat is voor Daan heel bijzonder. Morgen een hele portie. We kunnen nu al niet wachten!

Zondag 6 augustus
We staan opnieuw vroeg op (what’s new) om een bezoek te brengen aan nationaal park Rincon de la Vieja. Dit park is bijzonder om zijn thermische activiteit, van warmwaterbronnen tot vulkanen en modderpoelen. Wij lopen de trail van Las Pailas, een route van ongeveer 4 kilometer. We beginnen in het regenwoud en lopen langs een prachtige waterval. Daar hebben ze er hier genoeg van in Costa Rica. Van verre ruiken we de geur van zwavel al, Sofie en Daan lopen kokhalzend verder om te kijken waar die verschrikkelijke geur vandaan komt. En het komt gewoon uit de grond! Hoe bizar is dat! We lopen verder langs pruttelende modderpoelen, gekleurde kratermeertjes en stomende bronnen. In het grasland zitten veel kleurrijke vlinders. Onderweg komen we een handjevol mensen tegen, het is echt vrij rustig en we kunnen volop genieten van de omgeving. Eenmaal terug bij het begin van het park, besluiten we naar Liberia te rijden om wat boodschappen te doen en geld te pinnen. Ook boeken we een adventure trip voor morgen, de kids kunnen niet wachten. In de Wallmart in Liberia kopen we heerlijke dingen voor een picknick bij het zwembad van Aroma de Campo. De rest van de middag brengen we door in en om het huis. We nemen een duik in de pool, spelen jeu de boule (waar Daan overigens erg goed in is) en lezen een boek op de veranda. Pura Vida! In de avond genieten we opnieuw van een heerlijke maaltijd met een Nederlands en twee Duitse stellen. De kids nemen in het donker nog een duik met een Duitse jongen en verjagen de kikkers op de rand van het zwembad. Ik moet er niet aan denken, die beesten zijn behoorlijk groot!! Morgen opnieuw vroeg op, om 08.00 uur worden we verwacht in Hacienda Guachipelin. We hebben we zin in!

Maandag 7 augustus
Als de wekker om 06.45 uur gaat, willen we allemaal graag nog even blijven liggen. Toch lonkt het avontuur, vandaag staat in het teken van sportieve activiteiten. Na een fijn ontbijt, springen we in de auto op weg naar Hacienda Guachipelin. We krijgen een polsbandje om en niet veel later vertrekken we met een grote groep richten de paardenstallen voor een rit van ruim een uur. De romantiek van een ritje op een paard is wel een beetje weg als we met zo’n 60 personen achter elkaar een rit door het bos maken. Daan is trots en tevreden, hij heeft een groot paard die precies doet wat hij zegt. Ook Sofie gaat lekker aan het eind van de groep maar Edwin is in geen velden of wegen te bekennen. Zijn paard heeft dit ritje waarschijnlijk al honderden keren gemaakt en hij wil zo snel mogelijk bij het eindpunt komen. Gelukkig blijft ik wel in de buurt van de kids. Aan het eindpunt staat een bus klaar om ons naar de Rio Negro te brengen waar we in een band vijf kilometer stroomafwaarts glijden op een klasse II-III rivier. We hebben er super veel zin in! De grote banden zijn best wel comfortabel en als je gewend bent aan het koude water is het daarna alleen nog maar genieten. Daan is nu degene die al snel een voorsprong neemt en snel door de rapids naar beneden glijdt. De rivier stoomt door een mooie canyon en onderweg horen we het gebrul van apen. Als we bijna aan het einde zijn, moeten we wachten bij een geel touw. Vanaf dit punt gaan we een voor een naar beneden in een snelle en spannende rapid maar de kids hebben geen angst. Gelukkig maar! Dit was een hele coole trip maar we zijn nog niet klaar! Eenmaal terug bij de hacienda staat er een lunchbuffet voor ons klaar. We lusten wel wat na al die inspanning. Met ons buikje rond worden we opnieuw in een ‘harnas’ gehesen, dit keer voor een canyon canopy tour. Met een zipline door een canyon met daaronder een kolkende rivier. Hier heb ik toch wel even kriebels van in mijn buik gekregen. Na een goede uitleg en een laatste check van alle spullen, vertrekken we naar het eerste platform. Voor de meeste ziplines hoeven we niet veel anders te doen dan goed te gaan hangen en ons hoofd weg te houden van de kabel. En eerlijk is eerlijk, het is echt fantastisch om door deze wonderschone natuur te zoeven aan een draad. Via een ‘Tarzan swing’ komen we in de canyon terecht en ook een glijbaan die verder loopt als zipline maakt onderdeel uit van het parcours. De bonus voor Edwin en de kids is een “vrije val’ naar de bodem van de canyon om vandaaruit weer naar boven te klimmen. Moe en zeer voldaan rijden we met onze eigen auto naar de hotspring van de hacienda. Hier komen onze spieren tot rust in de warme bronnen en smeren we ons in met ‘gezonde’ modder. Het gerommel in de verte kondigt regen aan die niet veel later weer met bakken uit de lucht valt. We hebben vandaag weer geluk gehad met het weer, tijd om terug te gaan naar Aroma de Campo, onze stinkende kleren te verruilen voor schone en te ontspannen met een hapje en drankje op de veranda. Morgen rijden we door naar Monteverde maar eerst slapen we lekker uit!

 

Reageren uitgeschakeld

aug 05 2017

Nieuwe avonturen aan de voet van de vulkaan

Published by under Geen categorie

Donderdag 3 augustus
We staan op tijd op en luisteren voor de laatste keer naar de brulapen in Cahuita. Vandaag rijden we richting het Noordwesten, naar het plaatsje La Fortuna aan de voet van de vulkaan Arenal. Pedro heeft ons gewaarschuwd dat het een lange rit gaat worden. Niet zozeer omdat de weg zo slecht is maar omdat het een eenbaansweg is waar al het verkeer gebruik van maakt. De gemiddelde snelheid is zo’n 50 km per uur en dan doe je wel even over een ritje van 275 km. Toch gaat de reis behoorlijk voorspoedig en komen we tegen 14.00 uur aan bij ons hostel. De kids zien er in eerste instantie erg tegenop om in een ‘goedkoop’ hostel te slapen totdat ze erachter komen dat deze plek coole hangout plekken heeft met fijne hangmatten en maar liefst twee (kleine) zwembaden. We krijgen meteen een bandje om zodat we gebruik kunnen maken van alle faciliteiten. Ook betalen we de borg voor het gebruik van vier handdoeken. De kamer is prima maar we moeten wel even wennen om nu met z’n viertjes in een kamer te slapen, ’t is wel heel erg knus. Terwijl de kids op de kamer een film kijken en bijkomen van de reis, verkennen Edwin en ik het kleine, toeristische dorpje. Souvenirwinkels worden afgewisseld met restaurants een touroperators waar je de meest spectaculaire tripjes kunt boeken (als je over grote hoeveelheden dollars beschikt). We kopen wat lekkere dingen en gaan terug naar Sofie & Daan die inmiddels klaar zijn om de pool in te duiken. De rest van de middag brengen we door aan het zwembad en maken we plannen voor de volgende dag. Aan het eind van de dag gaan we met z’n allen door de souvenirwinkeltjes en eten we heerlijk bij de Lava Lounge, Pura Vida!

Vrijdag 4 augustus
We worden vroeg wakker van het zonnetje dat schijnt door de lichte gordijnen op onze kamer. Rise and shine…. We zoeken een tentje voor het ontbijt en genieten van een overheerlijke cappuccino. De koffie is echt heel erg lekker in Costa Rica! Onze eerste bestemming van vandaag is de waterval van Arenal. Via 500 treden kom je aan de voet van een waterval die wel 60 meter hoog is. Omdat het regentijd is, is er voldoende water. Toch vinden deze plek niet echt lekker om te zwemmen. We genieten van de mooie omgeving en koelen onze voeten in het koude water. Aan de andere kant van het pad is het water meer geschikt om te zwemmen maar veel zin hebben we daar niet in. Daan glijdt uit en valt met zijn billen in het water. Dan toch maar de zwembroek aan en even zwemmen dan. 500 treden naar boven lopen in een warm klimaat is wel wat pittiger dan naar beneden lopen. Gelukkig zijn we fit genoeg en wacht er een welverdiend koel drankje aan het einde van de trap. Daarna rijden we door naar Arenal National Park waar we een prachtige hike doen over lava brokken met een mooi uitzicht op de vulkaan. Helaas zien we de top net niet vanwege de bewolking maar dat neemt niet weg dat het een hele mooie wandeling is die eindigt in een tropisch bos met prachtige bomen en planten. We houden het tijdens de wandeling net niet droog en gebruiken onze poncho’s voor de eerste keer. Het buitje is gelukkig kort en niet veel later kan de poncho weer uit. Na al deze inspanning hebben we wel een lekkere lunch verdiend maar in dit gedeelte liggen voornamelijk resorts met eten in buffet stijl en daar worden we vaak niet zo vrolijk van. Toch vinden we een prima restaurant aan de kant van de weg. Als alle maagjes zijn gevuld, gaan we naar de (gratis) hotsprings in Tabacon. We klauteren langs een glibberig pad naar beneden en stappen dan het heerlijke warme water van de rivier in. Hoe fijn is het om je spieren te ontspannen in het warme water terwijl er opnieuw een regenbui op je hoofd neerklettert? Het maakt ons niets uit, wij genieten van de ervaring in een mooie tropische omgeving. Daarna gaan we helemaal ontspannen terug naar ons hostel, de kids hebben nog steeds niet genoeg van het water en duiken nog even het zwembad in. Morgen rijden we door naar Rincon de la Vieja, een rit van zo’n 50 km. Hopelijk weer een goed weg. We hebben er zin in!

 

Mijn locatie .

Reageren uitgeschakeld

Next »