aug 13 2017

Op de koffieboerderij bij Hermida

Published by under Geen categorie

Dinsdag 8 augustus
Zo gezegd, zo gedaan. We ‘slapen uit’ en gaan laat ontbijten. Het zonnetje schijnt en de papegaai kletst er lustig op los. Pura Vida! De weg naar Monteverde is deels onverhard en volgens de berichten op internet kun je wel eens een tijdje doen over een ritje van ruim 100 kilometer. Toch valt het ons heel erg mee. Okay, de laatste 20 kilometers zijn over een onverharde weg waar we niet al te hard kunnen rijden maar de gaten vallen mee en de uitzichten maken het gehobbel meer dan waard. Rond de lunch komen we aan op de koffieboerderij van Hermida. Ons ‘Coffeehouse’ is een heel basic huisje met golfplaten op het dak en de basisvoorzieningen. Daarentegen ligt het helemaal vrij in de natuur met limoenbomen, avocadobomen, koffiestruiken en nog heel veel meer fruit en groente om ons heen. We worden hartelijk welkom geheten door de vrouw des huizes die ons meteen verse eieren, koffie en fruit meegeeft voor in ons huisje. Toch moeten we wel even slikken, dit huisje is zooooo basic. Na de lunch en een korte siësta, rijden we richting Santa Elena, het toeristische middelpunt van deze regio. Hier zitten veel winkeltjes, restaurantjes en kantoortjes waar je tours kunt boeken. Via internet hebben we een reservering gemaakt voor een wandeling met gids in een klein nationaal park, Curi-Cancha. De nevelwouden van Monteverde schijnen zo vol te zijn, dat je nauwelijks nog vogels kunt zien. Dit lijkt ons een beter optie. Ook moeten we wat was laten doen en dat kan hier gelukkig ook. We nemen een lekker drankje in een bijzonder restaurant dat in een boom is gebouwd en gaan daarna terug naar ons Coffeehouse. We lopen een rondje over de boerderij en krijgen uitleg van Hermida over de verschillende groentes. De temperatuur ligt hier een stuk lager en we krijgen zelfs een deken mee omdat het ’s nachts wel eens koud zou kunnen worden. In ons huisje heeft Sofie inmiddels een heerlijke guacamole gemaakt en doet Daan de voorbereidingen voor de pasta pesto (spaghetti en een potje pesto is gelukkig in Costa Rica niet moeilijk te vinden). We eindigen de avond met een aantal fanatieke potjes Ligretto. Morgen opnieuw vroeg op, we worden om 08.00 uur verwacht in Curi-Cancha.

Woensdag 9 augustus
De wekker gaat opnieuw vroeg maar wij zijn al even wakker van het gekraai van de haan. Van de spullen van de boerderij maakt Edwin een lekker ontbijt en niet veel later zitten we in de auto op weg naar Curi-Cancha. Samen met een ander Nederlands gezin gaan we met gids Christian op zoek naar de vogels van het nevelwoud. We hebben meteen geluk en rennen een paar meter om via de verrekijker te kijken naar een van de symbolen van Costa Rica, een toekan met een veelkleurige snavel. Blijkbaar best bijzonder dat we deze toekan hier zien want meestal zit deze vogel veel lager in het regenwoud. Vol optimisme lopen we verder terwijl Christian honderduit vertelt over het nevelwoud en zijn vogels. We hopen hier de zeer zeldzame Quetzal te zien en we hebben geluk! We zien een jonge Quetzal en niet veel later ook zijn vader. Hoe cool is dat! Ook laat Christian ons nog een groene toekan, een groene giftige slang en een specht zien en struiken we bijna over een grote cavia, familie van de capibara. Rondom de bloemen en struiken fladderen kleurrijke vlinders en kolibri’s. Het is tegenwoordig vrij makkelijk om met een iPhone foto’s te maken door een verrekijker en Christian blijkt daar erg handig in te zijn. Fijn want hierdoor hebben we een paar mooie fotootjes van deze speciale dieren die we uitwisselen met het andere Nederlandse gezin. Na afloop drinken we samen koffie met een heerlijke brownie en wisselen we reiservaringen van Costa Rica uit. In de middag bezoeken we een kunstmatig aangelegde vleermuisgrot waar we meer leren over de vleermuis en zijn gewoonten. In de grot is het dag en nachtritme van deze bijzondere dieren omgewisseld waardoor we kunnen kijken hoe deze sociale diertjes leven en eten. Daarbij krijgen we uitleg van een inspireerde dame die ons alle wist-je-datjes over vleermuizen vertelt. Helaas begint het dan te regenen en onweren. We waren van plan nog een night tour door de jungle te maken maar als het onweert, zijn de nachtdieren moeilijk te spotten. We besluiten een dagje eerder te vertrekken uit Monteverde richting de pacific coast. De tours in Monteverde spreken ons niet zo erg aan en we verlangen naar een iets luxere accommodatie, hoe leuk deze ervaring ook is. Samen met de kids zoeken we op Booking naar een leuk alternatief. Morgen opnieuw naar zee, zin in!

Donderdag 10 augustus
We worden heel vroeg wakker van de haan, de kippen en het daglicht. Aan donkere gordijnen doen ze niet in Coast Rica. Edwin maakt een heerlijke fruitshake van het restant fruit van Hermida en vult voor allemaal een schaaltje yoghurt. Als alle spullen opnieuw zijn ingepakt, is het tijd om afscheid te nemen van de boerderij en van Hermida. Een beetje verrast is ze wel dat we een dagje eerder weggaan maar als we uitleggen dat de kids heel graag naar het strand willen gaan, geeft ze ons enthousiast tips over de route. We kunnen uiteraard niet weggaan zonder een kilo koffiebonen van de boerderij te kopen en krijgen daar ongevraagd en enthousiast een hele uitleg van het koffiebonen proces bij. Heel knap om te zien hoe Hermida dit hele terrein in haar eentje runt.
Tegen 09.15 uur stappen we de auto in en rijden we de slechte hobbelige en niet geasfalteerde weg naar de kust. Als we bij ‘highway 1’ aankomen, zijn we bijna allemaal een beetje misselijk en toe aan een pauze bij het macadamia café waar ze heerlijke koffie, koekjes en taartjes verkopen. Het eten in Costa Rica is veel beter dan ik van tevoren gedacht had. Ook de temperatuur is een stuk hoger als in Monteverde en het zonnetje schijnt. Lekker! We smaken nog een pitstop bij de Tarcoles rivier waar enorme krokodillen onder de brug liggen te zonnen. Dichtbij begint het te donderen en de regen kan ieder moment naar beneden vallen. Ons hotel voor een nachtje ligt in Esterillos Este, iets voorbij het hele toeristische Jaco. Alma de Pacifico hotel heeft prachtige gekleurde villa’s in een tropische tuin met maar liefst twee zwembaden en ook nog eens direct aan het zwarte strand gelegen. De kids zijn super enthousiast over ons huisje met buitendouche en over de zwembaden en liggen niet veel later in het warme water. De rest van de middag brengen we door aan het zwembad, het blijft gelukkig lang droog. ’s Avonds besluiten we naar Jaco te rijden en daar wat te eten. We komen terecht bij de Green Room waar we onder het genot van een heerlijke mojito superlekker eten. Wat een lekker ontspannen dagje. Morgen meer!

Vrijdag 11 augustus
We worden ontspannen wakker na een goede nacht. De bedden zijn overheerlijk, de kamer koel. Wel even iets anders dan de boerderij van Hermida. Sofie en Daan duiken meteen het zwembad in, wij gaan alvast richting het ontbijt. Vandaag staan er een desayuno tipico op de kaart, een typisch gerecht uit de regio. Met het uitzicht over het bijna verlaten straat van de Pacific genieten we van ons ontbijt. Daarna maken we met z’n allen een strandwandeling, kijken naar de slakken en zoeken schelpjes. Om 12.00 uur moeten we uitchecken maar niet voordat de kids voor de allerlaatste keer hun ‘show’ in het zwembad laten zien. Het ritje naar Manuel Antonio is kort, in een uurtje rijden we het meest bezochte plaatsje van Costa Rica binnen. Ons hotel, la Posada, ligt direct naast de ingang van het nationaal park. In de tuin ligt een klein zwembad en meteen maken we kennis met de dieren van het park. Naast het zwembad zit een grote leguaan en nier veel later komt er een nieuwsgierig hert dat maar al te graag een paar blokjes papaya aanneemt van Sofie en Daan. We boeken een gids voor zaterdagochtend die ons hopelijk veel dieren laat zien. Helaas vallen de druppels vandaag vroeg maar voor de kids geen probleem want in het zwembad wordt je toch nat ;-) Wij hebben tijd om ons boek uit te lezen.

 

Mijn locatie .

Reageren uitgeschakeld




Comments are closed at this time.